0190

⬢⬢⬢

ตอนที่ 190 ช่วยเหลือผู้ลี้ภัย

หมอกยามเช้าของศาลเจ้าเฉิงหวงยังคงไม่จางหาย ไอหมอกสลัวราชาผ้าแพรบางเบาปกคลุมไปทั่ว เซียวอวิ๋นพาโหมวหย่งเดินผ่านตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยหินขรุขระ

หินใต้ฝ่าเท้ากดทับจนฝ่าเท้าเจ็บแปลบ ข้างหูคือเสียงเสียดสีกันของก้อนหินดังแกรกกราก

เพิงเสื่อกกที่สร้างขึ้นชั่วคราวบริเวณโคนกำแพงเมืองเก่าเอียงกระเท่เร่ ราวกับคนแก่ที่กำลังจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

เด็กน้อยสิบกว่าคนผอมแห้งแรงน้อยขดตัวอยู่ในกองฟางข้าว ฟางข้าวหยาบกระด้างเสียดสีกับร่างที่ผอมโซของพวกเขา

เสียงไอที่ดังระงมราวกับมีดทื่อๆ กรีดแทะหัวใจ ทุกเสียงไอล้วนบีบคั้นหัวใจของเซียวอวิ๋นและโหมวหย่ง

“ผู้บังคับบัญชาเซียว!” หมอซุนมุดออกมาจากม่านประตูขาดๆ ม่านประตูขาดๆ นั้นถูกลมพัดจนเกิดเสียงดังเพี๊ยะๆ

เสื้อกาวน์สีขาวเปื้อนคราบยาหรือคราบเลือดก็ไม่แน่ใจ ใต้แสงสลัวนี้ดูขัดตาเป็นอย่างยิ่ง

ตอนที่เขาถอดหน้ากากผ้าก๊อซที่เหลืองซีดออก รอยช้ำสองข้างโหนกแก้มที่ถูกเชือกป้องกันรัดไว้เด่นชัดเป็นพิเศษ ตอนที่ถอดหน้ากากออก ยังคงมีไออุ่นที่เขาหายใจออกติดอยู่ด้วย