0189

⬢⬢⬢

ตอนที่ 189 ฉลองชัยในงานวัด

แสงจันทร์ดั่งเกล็ดน้ำค้าง สาดส่องปีกอาคารโรงงิ้วจนขาวโพลน ปลายนี้วของโม่หย่วนซานลูบไล้หนวดมังกรที่แข็งตัวของน้ำตาลปั้นอย่างเชื่องช้าและซ้ำไปซ้ำมา หนวดมังกรนั้นแข็งและมาพร้อมกับสัมผัสอันละเอียดละออของน้ำตาล

นาฬิกาพกเต้นเป็นจังหวะบนฝ่ามือ เมื่อเข็มนาฬิกากระโดดไปถึงยามไฮ่สามเค่อ เสียงเล็บขูดแผ่นไม้ใต้กระเบื้องที่แหลมคมแสบแก้วหูพลันหยุดะงักลงทันที สิ่งที่มาแทนที่คือเสียงผ้าดิบสีครามสะบัดพับๆ อย่างคมชัดในสายลมยามค่ำคืน ราวกับเสียงกระซิบของค่ำคืน

เขามองภาพวาดจงกุยถือปืนกลที่ถูกแต้มด้วยชาด ชาดสีแดงนั้นโดดเด่นเตะตา ภายใต้แสงสลัวคล้ายมีเปลวเพลิงกำลังเต้นระบำ

ทันใดนั้นความคิดของเขาก็ล่องลอยกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน ถ้อยคำอันหนักแน่นของอาจารย์เฮ่อดังขึ้นข้างหู "จงกุยในการ์ตูนสามารถจับผีได้ ปืนกลของพวกเราก็ต้องทิ่มแทงถุงคำโกหกของพวกทหารญี่ปุ่นให้ทะลุ"

“เฒ่าโม่!” นักแสดงงิ้วเจิ้งห่อหุ้มด้วยชุดงิ้วที่ซีดจาง พุ่งตัวออกมาจากหลังต้นซากุระราวกับภูตผี สีน้ำมันที่ยังล้างออกไม่หมดบนปลายผมสะท้อนแสงเรืองรองรางๆ ใต้แสงจันทร์ น้ำเสียงของเขามีความร้อนรนแฝงอยู่เล็กน้อย “ช่างพิมพ์โจววาดวงกลมสีขาวสามวงที่กำแพงด้านหลังศาลเจ้าเฉิงหวง เกรงว่าแท่นพิมพ์เก่าที่ผลิตจากเยอรมันเครื่องนั้นจะกำเริบอีกแล้ว”

โม่หย่วนซานยัดน้ำตาลปั้นใส่กระเป๋าเสื้อสูทจงซาน ยกเท้าเหยียบลงบนแผ่นหินสีฟ้า แผ่นหินสีฟ้าใต้แสงจันทร์ราวกับกระจกที่ถูกเหยียบจนแตกละเอียด ใต้ฝ่าเท้าส่งสัมผัสอันเย็นเยียบและแข็งกระด้าง