0191

⬢⬢⬢

ตอนที่ 191 เงาหลอนค่ายผู้ลี้ภัย

สายัณห์ดุจหมึกดำ ย้อมควันหุงหาอาหารที่ลอยละล่องให้กลายเป็นสีเทาอมม่วงราวจิตนาการ

โหมวหย่งนั่งยองๆ อยู่หน้าเตาดิน สองมือคนโจ๊กกากข้าวสาลีเป็นจังหวะ ของเหลวอุ่นในหม้อเดือดพล่าน ส่งเสียงปุดๆ เบาๆ

หางตาของเขาคอยเหลือบมองกลุ่มผู้ลี้ภัยหน้าใหม่ตรงมุมทิศตะวันตกเฉียงเหนืออยู่เสมอ

พวกเขาสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าอิดโรย ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บในสายลมเย็น

ในจำนวนนั้น ชายที่สวมหมวกกะลาแตกมักจะไออย่างรุนแรงเป็นระยะ เสียงแหบแหราวราวกรับแตกเสียดแก้วหู

ทว่าทุกครั้งที่หมอซุนถือกล่องยา เดินกะโผลกกะเผลกเข้าไปหา ชายคนนั้นกลับคล้ายกระต่ายตื่นตูม ห่อตัวด้วยเสื้อนวมขาดๆ มุดเข้าฝูงชนอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังเลือนราง

“วันนี้ใครที่รับยาแล้วมาประทับลายนิ้วมือซะ”

หลี่ผู้ลี้ภัยตะโกนสุดเสียง เคาะกระป๋องเคลือบส่งเสียงเรียกอย่างแข็งขัน เสียงเคาะใสๆ ก้องกังวานในอากาศ