0188

⬢⬢⬢

ตอนที่ 188 เตรียมจัดงานวัด

หมอกยามเช่ายังไม่จางหาย ลอยวนอยู่รอบหอละครเมืองหินครามดั่งผ้าแพรบางเบา โหมวหย่งย่อตัวลงนั่งอยู่ใต้เสาระเบียงที่ด่างพร้อย

สีที่ลอกล่อนบนเสาระเบียงนั้นเลือนรางอยู่ในหมอกยามเช้า ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวของกาลเวลา

ปลายนิ้วของเขาคลำกระดาษที่ดึงออกมาจากท่อทองแดงเบาๆ เนื้อสัมผัสของกระดาษหยาบกร้านและแห้งผาก รอยเปื้อนของสีย้อมครามที่ซึมอยู่บนผ้าป่านหยาบยังคงติดอยู่ที่ปลายแขนเสื้อราภูตผีสีน้ำเงินเข้ม ส่งกลิ่นสีย้อมจางๆ ออกมา

บนชายคาหอละคร นกพิราบสีเทาสองตัวเกาะอยู่อย่างเงียบเชียบ เสียงขันกุ๊กๆ ของพวกมันฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษในท้องฟ้ายามเช้าที่เงียบสงบ

ท่ามกลางเสียงกุ๊กๆ นั้น ความคิดของเขาล่องลอยกลับไปเมื่อคืนก่อน ตอนที่อาจารย์เฮ่อกำลังเช็ดกางเขน เสียงเสียดสีกันระหว่างทองเหลืองกับผ้ายังคงก้องอยู่ในหู คำพูดของอาจารย์เฮ่อก็ดังขึ้นอย่างชัดเจนในหัวเช่นกัน “ร่องรอยใดๆ ล้วนกลัวแสงอาทิตย์ ทว่าความมืดมนในจิตใจคน ต้องใช้คบเพลิงส่องจึงจะกระจ่าง” อาจารย์เฮ่อต้มไม้กางเขนเพราะหวังว่าจะใช้วิธีพิเศษนี้ส่งต่อความเชื่อมั่นในการต่อต้านญี่ปุ่นที่แน่วแน่แก่ทุกคน ทำให้ทุกคนหาทิศทางเจอท่ามกลางความสับสน ราวกับได้เห็นแสงสว่างจากคบเพลิงในความมืดมิด จึงยิ่งมั่นคงในปณิธานต่อต้านญี่ปุ่นยิ่งขึ้น

“สหายโหมว!” ยังไม่ทันเห็นตัว กลิ่นหอมเข้มข้นของเครื่องสำอางจากเถ้าแก่เถิงก็ลอยมาเตะจมูก ปะปนความหวานเลี่ยนกับกลิ่นแป้งจางๆ