0187

⬢⬢⬢

ตอนที่ 187 ความเข้าใจผิดของประชาชน

ดวงอาทิตย์อันร้อนระอุในยามปลายฤดูใบไม้ผลิเปรียวเสมือนลูกไฟดวงใหญ่ แผดเผาแผ่นหินสีฟ้าจนร้อนผ่าว ฝ่าเท้าของโม่หย่วนซานสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุนั้น เขาเดินตามโหมวหย่งทะลุผ่านโรงย้อมผ้าด้านนอกศาลเจ้าเฉิงหวง

เบื้องหน้า ผ้าสีครามพลิ้วไหวตามแรงลมบนราวไม้ไผ่ ส่งเสียงดัง “ซ่า ๆ” สีสันนั้นเข้มข้นและล้ำลึกราวกับธงนับไม่ถ้วนที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่กำลังโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งในสายลม

เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบคลำภาพวาดเด็กเล่นยับยู่ยี่ในกระเป๋าเสื้อ ความรู้สึกหยาบกร้านของกระดาษส่งผ่านมา ในขณะที่ไม้กวาดบิดเบี้ยวเหล่านั้นราวกับมีหนามแหลมคมแทงเข้าไปในหัวใจของเขา

“สหายโม่ หมู่บ้านฮวยซู่ถึงแล้ว” เสียงเตือนอันสดใสของพลทหารน้อยดังขึ้นข้างหู ทำให้เขาได้สติจากภวังค์ความคิด

เงยหน้ามองไป เสียงหัวเราะพูดคุยอันรื่นเริงของหญิงสาวหลายคนที่กำลังเย็บพื้นรองเท้าอยู่ข้างโม่หินปากหมู่บ้านพลันหยุดชะงัก พวกเธอสะพายตะกร้าไม้ไผ่ ก้าวเท้าเร่งรีบก้มหน้ามุดเข้าไปในตรอก เสียงพื้นรองเท้าเสียดสีกับแผ่นหินสีฟ้าดัง “สวบสาบ”

บนราวไม้ไผ่ที่หน่วยโฆษณาชวนเชื่อตั้งขึ้น ประกาศเรื่อง “ความผูกพันระหว่างทหารกับประชาชน” ที่เพิ่งปิดประกาศเมื่อวันก่อนถูกฉีกหายไปครึ่งแถบ คราบแป้งเปียกที่หลงเหลืออยู่ดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งนักภายใต้แสงแดด ราวกับแผลเป็นน่าเกลียด