0120

⬢⬢⬢

ตอนที่ 120 คุมความลำบากในหมู่บ้าน

ผู้ใหญ่บ้านฉินขมวดคิ้วสีดอกเลาแน่นแล้วก้มตัวลงมองใกล้ ๆ สัญลักษณ์นั้นถูกสลักไว้บนท่อนไม้ที่หักครึ่ง ดูคล้ายรอยเท้าของสัตว์ชนิดหนึ่ง ทั้งยังคล้ายโทเทมลึกลับบางอย่าง

เขาหรี่ตาลงพยายามเพ่งพินิจอย่างตั้งใจ เส้นสายของสัญลักษณ์นั้นพร่ามัวเล็กน้อยในสายตาของเขา ดูราวกับรอยกรงเล็บของสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดพร้อมจะพุ่งทะยานออกมาได้ทุกเมื่อ ทั้งยังคล้ายกับโทเทมโบราณที่แผ่กลิ่นอายลึกลับออกมา

“ฉันมีชีวิตมาค่อนชีวิตก็ยังไม่เคยเห็นเจ้าสิ่งนี้เลย ดูแล้วชวนให้รู้สึกขนลุกแปลก ๆ” เขาถูมือเข้าหากัน ฝ่ามือที่หยาบกร้านเสียดสีกันจนเกิดเสียงซ่า ๆ น้ำเสียงเจือความไม่สบายใจ

ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็กรูเข้ามาล้อมวงแล้วส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

ฝูงชนเบียดเสียดกันจนส่งกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ลอยคละคลุ้ง

“นี่จะเป็นรหัสลับอะไรของพวกทหารญี่ปุ่นหรือเปล่า?” “หรือว่ามันจะเป็นคำสาปอะไรบางอย่าง?” “ฉันได้ยินมาว่าพวกทหารญี่ปุ่นมีของประหลาด ๆ ชวนขนหัวลุกอยู่ด้วย…”

ความหวาดกลัวแพร่ระบาดไปในหมู่ฝูงชนราวกำลังระบาดของโรคห่า