0121

⬢⬢⬢

ตอนที่ 121 ปราณวิบากทะลวงวิกฤต

ควันดินปืนยังไม่ทันจางหาย กลิ่นคาวของดินปืนก็พุ่งเข้าจมูกอย่างจัง ผสมผสานกับกลิ่นคาวของเหงื่อและโคลนจนทำให้อากาศส่งกลิ่นเหม็นน่าสะอิดสะเอียน

ความปีติยินดีจากชัยชนะอันน้อยนิดถูกความหวาดกลัวกลืนกินลงไปในพริบตา

คำพูดของเซียวอวิ๋นราวกับสายฟ้าฟาดที่ระเบิดขึ้นข้างหูของชาวบ้าน “กองทัพญี่ปุ่นจำนวนมากกำลังมาแล้ว!” ความหวาดกลัวดั่งโรคระบาดแพร่กระจายไปทั่วฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ขาของบางคนเริ่มสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่กระตุกอย่างชัดเจน สีหน้าของบางคนซีดเผือดราวกระดาษแผ่นหนึ่ง ผู้คนจำนวนมากขึ้นกำอาวุธในมือแน่นจนสัมผัสได้ว่าข้อต่อปลายนิ้วขาวซีดเพราะออกแรงและเจ็บแปลบเล็กน้อย

ริมฝีปากของผู้ใหญ่บ้านฉินสั่นระริก ดวงตาทอดมองเซียวอวิ๋น แววตาไร้ที่พึ่งพาราวกับบึงน้ำตาย