บทที่ 126 มิตรภาพอันน่าอิจฉา

บทที่ 126 มิตรภาพอันน่าอิจฉา

นอกหน้าต่างสายฝนโปรยปรายกระทบเสียงเปาะแปะ ภายในห้องมีเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบา

แม้จะเลิกเรียนแล้ว แต่เพราะมีครูประจำชั้นอยู่ด้วย พวกเขาจึงยังรู้สึกเกร็งๆ กันอยู่บ้าง พูดคุยกันด้วยเสียงเบามาก

หลังจากเป็นแบบนี้อยู่สิบนาที หน้าประตูก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ซ่งจวินจู๋ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงโพเดียมรีบลุกขึ้นยืน

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงชายสวมเสื้อกันฝนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู น้ำฝนไหลหยดติ๋งๆ ตามเสื้อกันฝนลงสู่พื้น ไม่นานพื้นหินอ่อนที่เคยแห้งสนิทก็เปียกชื้น ตรงเท้าของชายคนนั้นมีกล่องพลาสติกสีขาวขนาดใหญ่วางอยู่หนึ่งใบ

"สวัสดีครับคุณครู นี่คืออาหารกลางวันของห้องพวกคุณครับ" น้ำเสียงแฝงความเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง