บทที่ 127 ฉันแบกเธอเอง

บทที่ 127 ฉันแบกเธอเอง

ตอนที่ฝนหยุดตกก็เป็นเวลาเลิกเรียนตอนค่ำแล้ว

เยี่ยชู เซี่ยชิงเหอ และซูมู่ยวี่ยังคงเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน

"ข้างนอกมีน้ำขัง ให้คุณอาฉันขับรถไปส่งพวกเธอไหม" ซูมู่ยวี่ถาม

"ไม่ต้องหรอก พวกเราเดินกลับเองได้" เยี่ยชูส่ายหน้า "วันนี้ฝนตก รถต้องติดแน่ๆ ตอนนี้ฉันหิวแล้ว อยากรีบกลับบ้านไปกินข้าว"

"กระเพาะนายนี่มัน..." ใบหน้าเล็กๆ ของซูมู่ยวี่นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง บอกตามตรงว่าเยี่ยชูเป็นคนที่กินจุที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา แม้แต่ผู้ใหญ่หลายคนยังสู้เขาไม่ได้เลย

"ช่วยไม่ได้นี่นา ตัวก็สูงขึ้นเรื่อยๆ แถมยังต้องเรียนทุกวัน เผาผลาญพลังงานเร็วขนาดนี้ก็ต้องเติมเข้าไปสิ"

เยี่ยชูกางมือทั้งสองข้างออกอย่างจนใจ