บทที่ 81 ลงมือ

บทที่ 81 ลงมือ

"ตุ้บ"

เสียงหัวเข่ากระแทกพื้นทำให้เด็กนักเรียนห้องหนึ่งอึ้งงันไปในพริบตา

แม้กระทั่งซ่านจางก็ยังยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปหวังจะพยุงเซี่ยเยวี่ยหมินขึ้นมา

แต่เซี่ยเยวี่ยหมินกลับสะบัดตัวออก เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น น้ำตาไหลพรากเป็นสาย สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว "ชิงเหอ ลูกกลับไปกับพ่อเถอะนะ น้องชายแกป่วยนอนโรงพยาบาล พวกเราไม่มีเงินรักษา"

"รักษาโรคแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเซี่ยชิงเหอด้วย?" สวีโหยกอดอก สายตาเย็นชาจ้องมองเซี่ยเยวี่ยหมินที่คุกเข่าอยู่บนพื้น

"นั่นสิ ลูกชายคุณป่วยแล้วมันเกี่ยวอะไรกับชิงเหอ?" หวังเฉาหยางลุกขึ้นยืนพูดอย่างหนักแน่น

ในขณะเดียวกันในใจเขาก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่อง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เอ่ยคำว่า "ชิงเหอ" สองคำนี้ออกมาอย่างเปิดเผยและสง่าผ่าเผย