บทที่ 82 ถูกพาตัวไป

บทที่ 82 ถูกพาตัวไป

"หลบไป!"

เยี่ยชูออกแรงเกร็งทั่วร่าง พลันได้ยินเสียง "แคว๊ก" เสื้อกันหนาวขนห่านก็ฉีกขาด ปุยขนห่านสีขาวนวลลอยละล่องร่วงกราว

กระทั่งเสื้อไหมพรมสีดำด้านในก็ถูกดึงจนขาดไปด้วย

ความหนาวเหน็บเสียดแทงผิวของเยี่ยชู ทว่าไม่อาจดับไฟโทสะในใจของเขาลงได้เลย

ไอ้สารเลวตรงหน้านี้คิดจะขายเซี่ยชิงเหอ ทิ้งขว้างเธอไปตั้งแต่เด็กแท้ๆ ตอนนี้ยังจะเสนอหน้ากลับมาขายเธออีก ในใต้หล้านี้จะมีเรื่องง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร เขาโกรธมาก โกรธจนแทบคลั่งจริงๆ

เขาฉีกกระชากเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งออกจากตัวทันที เผยให้เห็นเรือนร่างที่ไม่ได้บึกบึนกำยำนักท่ามกลางอากาศหนาว และรอยแผลเป็นจากคมมีดอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏสู่สายตาทุกคน

ทุกคนต่างตกตะลึงจนพากันยืนอึ้ง