ตอนที่ 41 เด็กที่เกิดจากศพ? เด็กใบ้? การพบกันครั้งแรกของคุณกับเธอ

【คุณไม่ได้โต้แย้ง และไม่ได้โต้เถียง】

【แม้ว่าคนตรงหน้าคุณคือลุงแท้ๆ ของคุณ ผู้ซึ่งสืบทอดตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านต่อจากพ่อของคุณ และสัญญากับเขาบนเตียงมรณะว่าจะดูแลคุณอย่างดีแน่นอน】

【คุณขอตัวกลับบ้านไปเก็บสัมภาระอย่างไร้อารมณ์ และจะจากไปอย่างถาวร ลุงของคุณพยักหน้าเงียบๆ และคุณก็เดินสวนเขาไป จากวินาทีนี้เป็นต้นไป สายใยสุดท้ายของครอบครัวในโลกนี้ของคุณได้ขาดสะบั้นลง】

【สถานที่ที่คุณอาศัยอยู่นั้นเล็ก เป็นบ้านชั้นเดียวที่มีลานหน้าบ้านแคบๆ ทำจากอิฐดินเหนียว ในลานบ้าน มีไก่สองสามตัวและห่านขาวตัวใหญ่หนึ่งตัว】

【เสื้อผ้าของคุณมีไม่มาก หนังสือโบราณสีเหลืองสองสามเล่ม ตำราแพทย์หนึ่งเล่ม และเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ปะชุนแล้ว】

【คุณทำกระเป๋าสะพายง่ายๆ จากผ้าปูที่นอน เก็บเสื้อผ้าที่จำเป็นสำหรับซักและเปลี่ยนระหว่างทางใส่ลงไป บรรจุอาหารแห้งที่เหลืออยู่ และเติมน้ำใส่ถุงน้ำหนังกวาง ในที่สุด คุณก็จุดธูปสามดอกให้กับป้ายวิญญาณของพ่อคุณ โค้งคำนับอย่างจริงใจสองสามครั้ง หยิบปืนลูกโม่เก่าที่ซ่อนอยู่ในช่องลับของโต๊ะบูชาและกระสุนเจ็ดนัดที่วางอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ และล็อกสถานที่ซึ่งเก็บความทรงจำที่แตกสลายไว้มากมายอย่างเงียบงัน】

【คุณคาดหวังว่าจะมาและไปอย่างเงียบเชียบ แต่เมื่อคุณหันกลับมา คุณก็พบร่างที่ค่อมตัวงอคนหนึ่งยืนอยู่นอกลานบ้านแล้ว รอคุณอยู่เป็นเวลานานด้วยใบหน้าที่ใจดี...】

“เด็กน้อย... นี่ลูก...”

ยายหม่า ถือตะกร้าไม้ไผ่หนักอึ้ง พูดอะไรไม่ออก

ใช่