บทที่ 372 หลงหลงออกมาดูพลุ

“จริงด้วยสิ ฉันลืมไปสนิทเลย เดี๋ยวไปหามาใช้เดี๋ยวนี้แหละ!”

หม่าอวิ๋นเฟิงตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ รีบรื้อค้นตามตู้และลิ้นชักอยู่อึดใจ ในที่สุดก็คว้าไม้บรรทัดสะกดมารออกมาจากลิ้นชักชั้นหนึ่ง แล้วเดินตรงไปยังหน้าโต๊ะบูชา

“ศิษย์หม่าอวิ๋นเฟิง วันนี้ขอตั้งจิตศรัทธากราบไหว้เซียนซือทุกท่านแห่งสำนักสกุลหม่า หากมีเทพเร่ร่อนหรือผีพเนจรตนใดผ่านทางมา ห้ามมารบกวนก่อความวุ่นวายโดยเด็ดขาด หากบังอาจคิดแย่งชิงบัลลังก์เทพ ระวังไม้บรรทัดสะกดมารในมือข้าไว้ให้ดี!”

คำพูดเหล่านี้เขาเอ่ยออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว พอพูดจบก็ฟาดไม้บรรทัดลงตรงหน้ากระถางธูปเสียงดังเปรี้ยง

ไม้บรรทัดสะกดมารด้ามนี้เป็นของขลังสายลัทธิเต๋า ทั่วทั้งด้ามเป็นสีดำ ดูท่าทางน่าจะทำจากเนื้อไม้