บทที่ 373 โตเกียวร้อนจริงๆ

พอดูพลุไปได้พักหนึ่ง ผมก็ผลักหม่าอวิ๋นเฟิงไปที “ยูเอฟโอที่ไหนกันเล่า นายตาฝาดแล้ว กลับไปนอนไป๊!”

หม่าอวิ๋นเฟิงยืนทำหน้ามึนๆ “เมื่อกี้… เราคุยกันถึงไหนนะ เหมือนนายจะพูดอะไรเรื่องร้อนๆ?”

ผมกรอกตามองบน “ร้อนอะไรเล่า โตเกียวฮอตต่างหาก!”

เอ๊ะ ทำไมคำนี้คุ้นหูพิลึก หลุดปากออกมาได้ยังไงเนี่ย?

ตาหม่าอวิ๋นเฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันที “นายมีหนังเหรอ?”

ผมเองก็แอลกอฮอล์ขึ้นสมอง เลยโพล่งไป “ฉันไม่มี แต่ลุงหม่ามี ไป เดี๋ยวพาไปดู”

ว่าแล้วเราสองคนก็เขย่งก้าว ย่อตัวต่ำ ราวกับเด็กแอบทำเรื่องไม่ดี ย่องไปที่ห้องลุงหม่า แล้วเปิดคอมพิวเตอร์พลางหัวเราะคิกคัก…