บทที่ 347 นางฟ้าหายไปอีกแล้ว

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าระดับศิษย์พี่ใหญ่ผู้เกรียงไกรจะถูกฝูงปีศาจสาวบนชั้นสองทำให้ตกใจจนวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง ผมขำจนแทบไม่ไหว พูดกับเขาว่า "พี่จะวิ่งทำไมเนี่ย ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ พี่ไม่คิดจะผดุงธรรมปราบปีศาจกำราบมารอะไรทำนองนั้นบ้างเหรอ"

ศิษย์พี่ใหญ่ส่ายหัวดิก "ปราบไม่ไหว ปราบไม่ไหวหรอก คนสองคนยังพอทำเนา แต่นี่พวกเธอมากันเยอะเกินไป พลังเวทผมไม่พอ…"

ผมขำจนปวดท้อง พูดขึ้นว่า "นี่ยังคิดจะรวบหมดเลยเหรอ ลุงหม่าที่ตบะแก่กล้าขนาดนั้น แต่ละครั้งยังปราบได้แค่ตนเดียว มากกว่านั้นแกก็รับมือไม่ไหวเหมือนกันนะ!"

หม่าอวิ๋นเฟิงถามขึ้นว่า "แล้วนายรู้ได้ไงว่าลุงหม่าปราบได้แค่ตนเดียว เคยขึ้นไปด้วยกันกับแกรึไง"