บทที่ 348 หวังหมู่สำแดงเดช

จากนั้นพวกเราก็มาถึงห้างสอง ผมลงจากรถไปถามทางนิดหน่อย ก็หาที่อยู่ของ "หวังหมู่เหนียงเหนียง" ที่เคยไปคราวก่อนเจอได้ไม่ยาก

พอถึงที่หมาย ผมก็ให้อู๋ตี๋กับพวกเขารออยู่ข้างล่าง แล้วเดินขึ้นตึกไปคนเดียว

แต่ผมก็ไม่ได้ไปมือเปล่า แวะซื้อของกินกับพวกข้าวสารอาหารแห้งจากร้านข้างล่างติดมือไปด้วย ถือว่าไปเยี่ยมเยียนครอบครัวที่ลำบาก

ที่นี่เป็นย่านที่พักอาศัยเก่า ตามโถงบันไดสกปรกมอมแมม เต็มไปด้วยใบปลิวโฆษณาแปะเกลื่อน ข้าวของวางกองระเกะระกะ แค่เงยหน้าขึ้นไปก็แทบจะชนเข้ากับสายไฟ

พอมาถึงหน้าห้อง ผมเคาะประตูอยู่ตั้งนาน "หวังหมู่เหนียงเหนียง" คนนั้นถึงยอมเดินมาเปิด พอเห็นว่าเป็นผมเธอก็ชะงักไปนิด แต่พอเหลือบไปเห็นของที่ผมหิ้วมาด้วย สีหน้าก็พลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที