บทที่ 334 อัญเชิญเซียนออกศึก

พออาจารย์กั้นเห็นผม สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ครั้นได้ยินผมพูดแบบนั้น เขาก็แค่นเสียงเย็นชาออกมา

“ไอ้หนู คุยกันตรงๆ เลยดีกว่า เอาอาวุธอาคมของฉันคืนมา!”

นี่เขาเล่นเปิดประเด็นโต้งๆ เลยสินะ

ผมก็ยิ้มเยาะอย่างเย็นชา “หึๆ อาวุธอาคมอะไรกัน ผมไม่เห็นอาวุธอาคมของคุณสักชิ้น ตาข้างไหนของคุณเห็นเหรอ”

อาจารย์กั้นเอ่ยด้วยความเคียดแค้น “ถ้าแกกล้าทำลายอาวุธอาคมของฉันล่ะก็ ฉันจะตามจองล้างจองผลาญแกไม่ให้ตายดีแน่!”

ผมเบะปาก “พอเถอะน่า อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณทำเรื่องชั่วช้าอะไรไว้บ้าง แม้เรื่องนี้ตำรวจอาจเอาผิดคุณไม่ได้ แต่มีคนมาคิดบัญชีกับคุณแน่”

แววตาของอาจารย์กั้นฉายประกายพยาบาท พลันขยับเข้ามาใกล้ผม ดูท่าทางคิดจะลงไม้ลงมือกับผมเสียอย่างนั้น

ถ้าพูดถึงเรื่องใช้วิชาอาคม ผมอาจจะไม่สันทัด แต่ถ้าเรื่องใช้กำลังล่ะก็ ผมไม่กลัวคุณหรอก