บทที่ 335 อาจารย์อาคมสายผ้าแดง

พอหม่าอวิ๋นเฟิงพูดแบบนั้น ผมก็ถามด้วยความแปลกใจ "นายมองเห็นด้วยเหรอ? ไหนว่าปิดตำหนักไปแล้ว อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ก็น่าจะหมดไปด้วยไม่ใช่หรือไง?"

หม่าอวิ๋นเฟิงมีท่าทีเก้อเขินเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะแก้เก้อ "ปิดตำหนักก็ส่วนปิดตำหนักสิ แต่ยังไงฉันก็เคยบำเพ็ญเพียรมาก่อน ดวงตาคู่นี้ยังพอเห็นอะไรได้บ้างน่า"

ผมเดาว่าเขาคงคล้ายกับผม คือมีตาทิพย์มาตั้งแต่เด็ก พอเห็นเรื่องพวกนี้เข้าจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ตอนนี้ศิษย์พี่ใหญ่เองก็เริ่มสนใจโต๊ะบูชาของผม เขาจึงลุกขึ้นเดินมาหน้าแท่นบูชา ค้อมคารวะด้วยความสุภาพก่อนจะเอ่ยขึ้น "ฉันมาตั้งมณฑลพิธีที่บ้านนายแบบนี้ บรรดาองค์เทพของนายจะไม่ขุ่นเคืองเอาหรือ?"