บทที่ 329 ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักหลวี่ซาน

ชายคนนี้พอเห็นผมต้อนรับขับสู้กระตือรือร้นขนาดนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างเต็มหน้า ตั้งท่าจะทักทายผม

แต่ผมไม่มีเวลาฟังเขาพูดอะไรแล้ว จึงคว้าแขนเขาหมับ ลากตัวเข้าบ้านทันที แล้วรับกระเป๋าของเขามาวางแหมะไว้บนโต๊ะ

คาดว่าเขาก็คงเพิ่งเคยเจอหนุ่มตงเป่ยที่ต้อนรับแบบรุกหนักขนาดนี้เป็นครั้งแรก จึงนั่งลงแบบงงๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามผมว่า "นายคืออู๋เสี่ยวฝานใช่ไหม แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นใคร"

เขาพูดภาษาจีนกลางแต่สำเนียงแปร่งหูไปบ้าง ฟังแล้วต้องตั้งใจฟังนิดหน่อย ทว่าโดยรวมก็พอเข้าใจได้

ผมบอกเขาว่า "ใช่ครับ ผมคืออู๋เสี่ยวฝาน ผมรู้จักคุณ ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักหลวี่ซาน เมื่อกี้คุณยังไม่ทันมาถึงผมก็รู้แล้ว คุณมีเรื่องขัดใจกับคนขับแท็กซี่มาใช่ไหมล่ะ"