บทที่ 328 แขวนอยู่บนเส้นด้าย

ผมนั่งเฝ้าหม่าอวิ๋นเฟิงด้วยความสะลึมสะลือไปจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น พอตื่นขึ้นมา เวลาก็ปาเข้าไปราวๆ ตีห้ากว่าแล้ว

ข้างนอกฟ้ายังมืดอยู่ ส่วนหม่าอวิ๋นเฟิงก็ยังคงหลับสนิท

ผมยื่นมือไปสะกิดเขาอยู่สองสามที แต่เขาไม่ตื่นเลยแม้แต่น้อย แถมยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น

ดูท่าเรื่องนี้คงไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดแล้ว นี่ไม่ใช่แค่หลับธรรมดาๆ แน่ แต่เป็นเพราะวิญญาณได้รับบาดเจ็บจนตกอยู่ในอาการหมดสติหลับลึกไปต่างหาก

ผมหมดอารมณ์จะนอนต่อ จึงลุกไปถามพยาบาลว่าทำไมเพื่อนผมถึงได้หลับลึกจนปลุกไม่ตื่นแบบนี้

พยาบาลเดินมาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะบอกว่าไม่มีอะไรหรอก กำลังหลับสนิทเชียว ฟังเสียงกรนสิ ใครมาอุ้มไปตอนนี้ยังไม่รู้เรื่องเลย สบายดี ไม่มีอะไรต้องห่วง