บทที่ 327 ไออิน

โรงพยาบาลรักษาผู้มีบุตรยากคงไม่รับเคสแบบนี้แน่ ผมจึงรีบอุ้มหม่าอวิ๋นเฟิงออกมาอีกรอบ ทว่าเดินไปถึงหน้าประตู เขาก็เริ่มได้สติลืมตาขึ้นมา

พอเห็นเขาฟื้น ผมดีใจจนเนื้อเต้น กำลังจะเอ่ยปากพูดด้วย แต่เห็นสายตาเขาเหลือบมองขึ้นด้านบน กวาดมองป้ายชื่อของโรงพยาบาลแล้วเขาก็หมดสติวูบไปอีกรอบ

ในใจผมร้อนรนเป็นบ้า ไม่รู้เหมือนกันว่านี่ไปโดนของชั่วร้ายอะไรเข้า เริ่มนึกเสียใจลึกๆ แล้วจริงๆ โดนลุงหม่าทักเข้าเป้าจนได้ ไปแกว่งเท้าหาเรื่องเดือดร้อนเข้าตัวจนได้!

ผมรีบอุ้มเขากลับขึ้นรถแล้วไปนั่งประจำที่คนขับ เพิ่งสตาร์ตเครื่องเตรียมออกรถ จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งแวบมาโผล่อยู่ที่เบาะหลัง

ร่างนั้นสวมชุดดำสนิท ผมยาวสยายปรกไหล่!