บทที่ 326 มีลูกยาก

สรุปแล้วผมมองสำรวจดูรอบหนึ่ง ด้านหลังของหม่าอวิ๋นเฟิงไม่มีอะไรเลย แม้แต่เงาผีสักตัวก็ยังไม่เห็น

เขาจับสังเกตเจตนาของผมได้ จึงยิ้มขื่นแล้วบอกว่า "วางใจเถอะ มีแค่ผมคนเดียว ไม่มีคนอื่นหรอก"

ผมแกล้งกระแอมสองสามทีแล้วพูดว่า "เปล่าหรอก ผมแค่ห่วงว่าจะมีคนสะกดรอยตามนายมา ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของนายนั่นแหละ!"

หม่าอวิ๋นเฟิงเดินเข้าบ้าน กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างทึ่งๆ ว่า "โต๊ะบูชาของพี่เนี่ย… เรียบง่ายดีจริงแฮะ"

ผมนึกว่าเขาจะชมเสียอีก พอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเขินอยู่เหมือนกัน เพราะทั้งหมดนี้ผมหมดเงินไปแค่พันกว่าหยวนเท่านั้น ไม่เหมือนโต๊ะบูชาบ้านเขาที่แค่ค่าตกแต่งก็ปาเข้าไปเป็นหมื่นแล้ว