บทที่ 322 สำนักอินซาน

ผมเหลือบมองหม่าอวิ๋นเฟิงทีหนึ่ง ในใจคิดว่าสุดท้ายก็เข้าอีหรอบเดิมตามที่คิดไว้จริงๆ แต่ก็ยังดีที่หนึ่งร้อยแปดสิบหยวนไม่ได้แพงอะไรนัก ควักเงินจ่ายไปเถอะ

หม่าอวิ๋นเฟิงไม่อยากจะจ่ายเท่าไร แต่พอเห็นผมเงียบไม่พูดอะไร เขาก็เข้าใจความคิดผม จึงจำใจกัดฟันควักเงินออกมา นับไปหนึ่งร้อยแปดสิบหยวนเพื่อบูชามา

ผู้หญิงคนนั้นพอเห็นหม่าอวิ๋นเฟิงยอมจ่ายเงิน ก็รีบปราดเข้ามาคะยั้นคะยอผมทันที

"พ่อหนุ่ม เธอยังมีอะไรจะถามอีกไหม รีบถามพร้อมกันเลยสิ อาจารย์ไม่ได้อยู่ที่นี่ทุกวันหรอกนะ วันนี้พวกเธอมาเจอนับว่ามีวาสนา อย่าปล่อยให้หลุดมือไปล่ะ"