บทที่ 306 ไม้ตีผี

หม่าอวิ๋นเฟิงเปิดแผงเล็กๆ อยู่ในตลาดวัฒนธรรมพื้นบ้านแห่งนี้ เป็นห้องแคบๆ แค่ห้องเดียว ข้างในจัดวางพวกเครื่องใช้ทางพุทธศาสนา แล้วก็มีพวกของสะสม เครื่องราง สายประคำอะไรทำนองนั้น หน้าร้านยังมีหินจากเขาไท่ซานวางอยู่อีกสองสามก้อน

ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าไอ้หมอนี่จะเปลี่ยนสายงานได้เร็วขนาดนี้ จากร่างทรงฉูหม่าเซียนพลิกผันกลายมาเป็นเถ้าแก่ตัวน้อยไปเสียแล้ว

สายตาเขาก็ไวไม่เบา ผมแค่กวาดตามองเข้าไปแวบเดียว เดิมทีไม่ได้คิดจะทักทาย แต่เขากลับมองเห็นผมเข้าพอดี

สายตาประสานกัน ชะงักนิ่งไปราวๆ สองสามวินาที จากนั้นเขาก็ร้องทักผมขึ้นมา

"อ้าว บังเอิญจัง นี่มันพี่ฝานของผมนี่หว่า มาๆ เข้ามานั่งข้างในก่อน มาดูสิว่าถูกใจชิ้นไหน เดี๋ยวผมลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์ให้แบบกระดูกหักไปเลย"