บทที่ 307 ผีสาวร้องทุกข์

"ประตูฟ้าเปิด ประตูดินเปิด แปดทิศเปิดรับ ประตูผีจงเปิดกว้าง ฟ้ามีตา ดินมีตา คนก่อกรรมย่อมมีที่ลงทัณฑ์ ดวงวิญญาณผู้ล่วงลับที่ตามติดฟางเจี๋ยจงฟัง มีทุกข์จงบอกทุกข์ มีแค้นจงบอกแค้น วันนี้เปิดทางให้เจ้าได้เผยตัวต่อแสงตะวัน พ้นหนนี้ไปย่อมไร้หนหน้า หากเจ้าชักช้าเสียเวลา จะไม่มีใครเหลียวแลเจ้าอีก!"

ตอนนี้เวลาผมท่องคาถาเรียกวิญญาณ ไม่ได้ยึดตามแบบแผนเป๊ะๆ อีกต่อไป ขอแค่จิตตั้งมั่นถูกทาง วิธีการย่อมพลิกแพลงได้ ไม่จำเป็นต้องติดกรอบ

เพราะพวกเรายืมบารมีขององค์เทพมาใช้ ย่อมต่างจากทางเต๋า คนอย่างลุงหม่าเวลาจะสื่อสารกับภูตผีเทพเซียนยังต้องทำตามกฎเกณฑ์เคร่งครัด