บทที่ 299 ชีวิตดั่งจอกแหน

พอเห็นซื่อซิ่วต่อสายหาอาจารย์ ลุงหม่าก็มีอาการประหม่าและเก้อเขินอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น เขายิ้มแหะๆ พลางถูมือไปมาแก้เก้อ

ผมเองก็ยิ้มพลางบอก “ไม่เป็นไรน่าลุง คุยไปเถอะ ผมไม่แอบฟังหรอก”

นักพรตจื่อซีว์คนนี้คือนางในฝันของลุงหม่าเชียวนะ คนพลัดพรากจากกันไปตั้งยี่สิบปี ย่อมมีเรื่องอยากคุยกันมากมาย ถ้าพวกเราไปยืนฟังอยู่ข้างๆ คงอึดอัดแย่ เรื่องแค่นี้ผมเข้าใจดี

ผมจึงเดินไปที่เก้าอี้เอน ทิ้งตัวลงนอน เลียนแบบท่าทางประจำของลุงหม่าด้วยการหยิบวิทยุเทปเครื่องนั้นขึ้นมา กดปุ่มเล่นแล้วแนบไว้ข้างหู

ทว่าคราวนี้ สิ่งที่ดังออกมาไม่ใช่เพลงแม่นางหวังเอ้อร์เจี่ยคร่ำครวญหาคู่ และไม่ใช่หม่าเฉียนพัวสุ่ย

ตาเฒ่าลุงหม่าแอบเอาตลับเทปเพลงฮ่องกงไต้หวันยัดใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เสียงเพลงเก่าที่ห่างหายไปนานดังแว่วเข้ามา หวานหยดย้อยจนแทบเลี่ยน