บทที่ 300 นายเป็นเซียนหรือไง

ส่งลุงหม่าไปแล้ว ส่งสองแม่ลูกจางเหวินเหวินไปแล้ว ตอนนี้เหออวี่เฉินก็จากไปอีกคน

พริบตาเดียว ผมก็เหมือนกลายเป็นตัวคนเดียวอีกครั้ง แม้แต่คนจะพูดคุยด้วยสักคนก็ไม่มี

ถึงแม้แม่หูจะยังอยู่ แต่ท่านก็งานยุ่งเกินไป อีกอย่างผมคงไม่ว่างจัดจนต้องคอยไปหาหญิงชราคุยแก้เหงาอยู่เรื่อยหรอก

ข้างนอกหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาแล้ว วันแบบนี้ไม่มีคนมาดูดวง ผมเลยออกไปเปลี่ยนยางสำหรับวิ่งบนหิมะ

ก็อยู่ในตงเป่ยนี่นะ ถ้าไม่มียางหิมะย่อมไม่ได้แน่ ถึงตอนนี้ผมจะไม่ค่อยได้ขับแท็กซี่รับจ้างแล้ว แต่เวลาจะออกไปไหนมาไหนบนท้องถนนก็ต้องเตรียมพร้อมไว้เสมอ

เปลี่ยนยางหิมะเสร็จระหว่างทางกลับ ผมก็นึกถึงน้าถังคนนั้นขึ้นมาได้ คนที่ตอนไปเกิดไม่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งคนนั้นไง ยังจำได้ใช่ไหม