บทที่ 294 เจ็ดวันให้หลัง

ต้องยอมรับเลยว่าเพลงที่พี่สาวห้าของผมร้องนั้นมันสุดยอดจริงๆ อย่าว่าแต่หานต้าเหว่ยจะกลัวเลย ขนาดผมเองยังอดขนลุกไม่ได้

ผมไม่ได้ถามเธอว่าทำไมถึงร้องเพลงนี้ แต่คิดว่าเธอก็คงเป็นคนหนึ่งที่มีเรื่องราวในอดีตเหมือนกันสินะ

ผมลองคิดดูอีกที ในเมื่อเธอยังดูค้างคาใจอยู่แบบนี้ สู้ให้เธอไปจัดการต่งเหวยคนนั้นสักหน่อยดีไหม

แต่คิดไปคิดมา ก็ปล่อยผ่านไปดีกว่า

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีกรรมของหานต้าเหว่ย คืนนั้นเขาก็ไม่ฝันเห็นผีสาวอีกเลย แถมสามวันต่อมาก็อยู่รอดปลอดภัยดีทุกประการ

ความจริงแล้วมาถึงขั้นนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำพิธีส่งวิญญาณอีกต่อไป เพราะผีตนนั้นได้ตามไปอยู่ที่บ้านของต่งเหวยโดยอัตโนมัติแล้ว

ผ่านไปอีกสองวัน หานต้าเหว่ยโทรศัพท์มาบอกว่าบาดแผลของต่งเหวยหายดีแล้ว และกลับไปทำงานที่ห้างได้ตามปกติ