บทที่ 293 ตัดดวงดอกท้อ

ผมเดินลัดเลาะไปตามแนวสนามหญ้าจนขึ้นมาถึงเนินเขา ก็มองเห็นจวงอวี่เว่ยกำลังนั่งอยู่บนผืนหญ้าหน้าบ้านหลังนั้น สายตาทอดมองไปยังทิวเขาไกลลิบ

เมื่อเห็นผมมาถึง เธอก็แย้มยิ้มพลางกวักมือเรียกเป็นสัญญาณให้ผมเข้าไปนั่งข้างๆ

เห็นท่าทางเธอไม่ได้โกรธเคืองอะไร ผมจึงทรุดตัวลงนั่งข้างกายแล้วหันไปมองเธอ

"ช่วงนี้ทำไมเธอไม่ออกไปข้างนอกบ้างเลยล่ะ"

เธอหันมามองผมแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปมองไกลออกไปตามเดิม พลางโบกมืออย่างแผ่วเบา

ท้องฟ้าสีครามสดใสพลันแปรเปลี่ยนเป็นบรรยากาศยามสนธยาในพริบตา ขอบฟ้ากลายเป็นสีแดงชาด แสงสายัณห์เรื่อพาดผ่าน ย้อมฟ้าไปครึ่งค่อนแถบ

"ดูสิ ทิวทัศน์ที่นี่งดงามขนาดนี้ ฉันจะออกไปทำไมกัน"

ผมพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ได้แต่ยิ้มพลางกล่าวว่า "นั่นสินะ ที่นี่ก็สวยดีจริงๆ แต่บางครั้งจะออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้างก็ได้นี่นา"