บทที่ 295 ซื่อซิ่วมาเยือนถึงประตู

ตอนนี้นักพรตหม่าลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนหลังแล้วเช่นกัน สายตาจึงสบเข้ากับแม่ชีน้อยพอดี

แม่ชีน้อยเผยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี “อ้าว บังเอิญขนาดนี้เชียว ที่แท้ก็พวกท่านนี่เอง ถ้ารู้แต่แรก ฉันคงไม่ต้องลำบากตามหาเสียตั้งนาน”

นักพรตหม่ามองแม่ชีน้อย ถามอย่างไม่อยากเชื่อหู “เธอตามหาฉันเหรอ เธอรู้จักฉันด้วยหรือ ใครให้เธอมาน่ะ”

น้ำเสียงของเขาแฝงความสงสัยและประหลาดใจ แม่ชีน้อยมองนักพรตหม่าพลางพยักหน้า จากนั้นก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยื่นส่งให้นักพรตหม่า

“นักพรตหม่า ฉันสอบถามผู้คนมากมายกว่าจะหาที่นี่เจอ ของสิ่งนี้อาจารย์ให้ฉันนำลงมาจากเขา ท่านกำชับว่าต้องส่งมอบให้ถึงมือท่านด้วยตัวเองค่ะ”