บทที่ 272 แส้ตีวิญญาณ

ผมจึงถามเทพผู้คุมวิญญาณบรรพชนไปว่า ทำไมลูกหลานตั้งมากมาย แต่กลับเลือกผม?

เทพผู้คุมวิญญาณบรรพชนหัวเราะหึๆ แล้วบอกผมว่า "เจ้ามีวาสนากับเซียนมาแต่กำเนิด อีกทั้งยังเป็นศิษย์ที่เหล่าบริวารในสำนักเลือก ดวงชะตาของเจ้าอาจไม่ดีนัก แต่ในบรรดาลูกหลานทั้งหมด เจ้ามีบุญวาสนาหนาแน่นที่สุด มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะนำพาเหล่าบริวารกลุ่มนี้ได้ แต่บอกตามตรง นิสัยของเจ้ามีความสุขุมมากเกินไป ชอบความสงบไม่ชอบความวุ่นวาย ดังนั้นเจ้าจึงไม่อาจเป็นร่างทรงใหญ่ที่จะคอยตั้งสำนักและคุมม้าศึกได้ ทว่าบุญกุศลที่เจ้าต้องสร้างในอนาคตนั้น ย่อมไม่เหมือนใคร"

บุญกุศลที่ผมทำได้ ไม่เหมือนใครเลยงั้นเหรอ?

ชั่วขณะหนึ่งผมไม่ค่อยเข้าใจความหมายของประโยคนี้เท่าไหร่นัก อันที่จริงผมก็ยังไม่กระจ่างอยู่ดีว่าทำไมถึงเลือกผมเป็นศิษย์