บทที่ 271 บรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่

พูดก็พูดเถอะ การได้มาเจอท่านสามหลิวในยมโลกแบบนี้ ผมยังปรับอารมณ์ไม่ค่อยทัน โดยเฉพาะพอเห็นสภาพอันน่าเวทนาของเขาแล้ว ในใจผมนี่…อย่าให้เซดเลยว่าสะใจขนาดไหน!

เขาโดนโบยไปตั้งสามพันแส้เชียวนะ นี่มันหมายความว่าไงน่ะเหรอ?

ถ้าเป็นบนโลกมนุษย์ ป่านนี้คงโดนตีจนตายคาที่ ร่างแหลกเละไม่มีชิ้นดีไปนานแล้ว

เวลานี้พอท่านสามหลิวเห็นหน้าผม สีหน้าก็พลันตื่นตระหนกสุดขีด คงคิดไม่ถึงเป็นแน่ว่าจะต้องมาเจอผมในสภาพเช่นนี้

ผมส่งยิ้มบางๆ ให้เขา "ใช่แล้ว ฉันเอง แปลกใจล่ะสิ? แกคงคิดว่าตอนนั้นแค่ส่งฎีกากระดาษเหลืองขึ้นฟ้าสั่งปิดถังโข่วของฉันได้ แล้วฉันจะจนปัญญาทำอะไรแกไม่ได้แล้วใช่ไหมล่ะ?"

ท่านสามหลิวตัวสั่นงันงก "จะ…เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร พวกเจ้าคือ…"