บทที่ 257 เก้าค่ำเดือนเก้า เทศกาลฉงหยาง

วันถัดมา จางเหวินเหวินได้หยุดพักผ่อนพอดี ผมจึงชวนเธอออกมาเที่ยวสวนพฤกษศาสตร์เมืองฮาร์บินด้วยกัน

เวลานี้ทางใต้ยังคงร้อนระอุ แต่อากาศทางตงเป่ยเริ่มเย็นสบายลงเรื่อยๆ แล้ว

ใกล้ถึงเทศกาลฉงหยาง ดอกไม้จำนวนมากร่วงโรยไปเนิ่นนาน ทว่ายังมีดอกไม้อีกหลายชนิดที่เหมาะกับสภาพแวดล้อมทางเหนือเบ่งบานสะพรั่ง

เราสองคนเดินเล่นไปทั่วสวนพฤกษศาสตร์ เธอดูมีความสุขมาก ราวกับว่าแค่ได้อยู่กับผม ไม่ว่าจะไปที่ไหน หรือกินอะไร เธอก็ยิ้มแย้มร่าเริงได้เสมอ

พูดตามตรง อยู่กับจางเหวินเหวินแล้วผมไม่รู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อย

เธอไม่เคยเอ่ยปากขออะไรจากผมเลย แค่ผมซื้อเค้กชิ้นเล็กๆ ให้ก้อนเดียวก็ดีใจไปได้ตั้งสองวัน ก่อนหน้านี้ผมบอกว่าจะซื้อแหวนทองให้ เธอกลับปฏิเสธเสียงแข็งท่าเดียว