บทที่ 256 ชะตากุมารสวรรค์

ในน้ำเสียงของลุงหม่าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ยามพูดถึงช่วงอารมณ์พลุ่งพล่านยังถึงขั้นตบโต๊ะฉาดใหญ่

ผมไม่รู้ว่าในอดีตเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาก็เป็นคนที่มีเรื่องราวเบื้องหลังไม่น้อย

และผมก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมปีก่อนเขาถึงบอกว่าจะช่วยผมขึ้นเขาหลงหู่ไปถามเรื่องปิดตำหนัก แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ไปเลย

ก็เพราะตอนที่เขาลงจากเขาคราวนั้น มันเป็นการหนีเตลิดออกมาด้วยโทสะ แล้วแบบนี้จะกลับไปได้อย่างไร

ผมปลอบใจลุงหม่าไปสองสามประโยค เดิมทีคิดจะลองถามเรื่องที่เขาลงจากเขาในตอนนั้น ทว่าเขากลับไม่ยอมปริปาก ไม่ว่าผมจะเซ้าซี้ถามอย่างไร ก็ไม่ยอมเอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว