บทที่ 258 เปิดตำหนักใหม่อีกครั้ง

อาจารย์จางขับขานบทเพลงได้ไพเราะจับใจ ผมฟังแล้วคันยุบยิบไปถึงขั้วหัวใจ ทั่วทั้งร่างราวกับมีแมลงตัวเล็กๆ ไต่ยั้วเยี้ย ใบหน้าก็พลอยชาหนึบเป็นระลอก

ผมอดใจไม่ไหวจนต้องตบมือฉาดใหญ่ ร้องตะโกนออกมา

"เยี่ยม!"

พอได้ยินผมร้องเชียร์ อาจารย์จางก็ยิ่งใส่พลังเต็มที่ รัวจังหวะกลองเร็วขึ้น พลางขับขานต่อไป

"อันหูหวังเดิมทีมีสามพี่น้อง พี่ใหญ่บำเพ็ญพรต ณ เขาหลิงซาน พี่รองสถิตอยู่ชั้นเก้าสวรรค์ น้องสามบำเพ็ญเพียรในแดนมนุษย์นับพันปี พระราชทานตราตั้งหลวงสำเร็จเป็นเซียน สถิตทิศพายัพขักขระเฉียนเป็นฟ้า ฟ้าเฉียนทอดยาวภูผาซ้อนภูผา หน้าเขามีหญ้าหลิงจือวิเศษ หลังเขามีถ้ำโบราณธารใสลอยผ่าน ถ้ำเฉายางฝึกปรือทวยไพร่พล บนยอดเขาอ้าวอวิ๋นพากเพียรบำเพ็ญเซียน สะพานป้าหวังถอดกระดูกขวาง ลำธารชิงสุ่ยผลัดเกล็ดเปลี่ยนกาย ลงจากเขาเขียวมาเลือกจับร่างทรง ปัดเป่าโรคภัยสลายเคราะห์เวทมนตร์ไร้ขอบเขต…"