บทที่ 225 จากลาลับโลก

ช่วงเวลาสุดท้ายนั้น พวกเราคอยเฝ้าอยู่ข้างกาย อยู่เป็นเพื่อนและพูดคุยกับเธอมากมายเหลือเกิน

ป้าไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบกลับ ได้แต่คอยนอนฟังอยู่อย่างนั้น แม้สีหน้าจะยิ่งดูทรุดโทรมจนกลายเป็นสีเทาหม่น แต่กลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันอิ่มเอมใจอยู่ตลอดเวลา

ลุงเขยน้ำตาไหลพราก พลางสวมเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้แก่ป้า

ตามธรรมเนียมความเชื่อ คนเราต้องสวมชุดก่อนจะสิ้นลมหายใจ ชุดนี้เรียกกันว่าชุดคนแก่เตรียมไปปรโลก

เพราะต้องสวมตอนยังมีลมหายใจอยู่เท่านั้นถึงจะนำติดตัวไปยังยมโลกได้ หากรอให้สิ้นใจไปก่อนแล้วค่อยสวม ก็จะไม่สามารถนำติดตัวไปได้ และอาจจะไม่มีเสื้อผ้าใส่เมื่อไปถึงปรโลกอีกฝั่งหนึ่ง