บทที่ 226 หวังเอ้อร์เจี่ยคิดถึงสามี

ตรงหน้าประตูบ้านอันคุ้นเคย ลุงหม่าสวมกางเกงขาสั้นลายดอกเข้าชุดกับเสื้อยืดตัวโคร่งลายวันพีซ นั่งรับลมเย็นสบายอยู่บนเก้าอี้เอนหลัง

ข้างตัวมีวิทยุเทปขนาดกะทัดรัดเครื่องหนึ่ง กำลังเปิดเพลงเอ้อร์เหรินจ้วนแว่วมา

เขาหรี่ตาลงพลางตบมือตามจังหวะพาจื่อ ดูท่าทางเพลิดเพลินอารมณ์ยิ่งนัก

"…แม่นางหวังเอ้อร์เจี่ยอยู่บนหอเหนือเอย น้ำตาคลอเบ้า ร้องเรียกหาพี่สองจ๋า ไฉนยังไม่คืนสู่บ้านนาเล่าเอย…"

"…คิดคำนึงถึงพี่สองแสนโศกเศร้า พี่สองเข้าเมืองหลวงไปสอบจอหงวน ไปคราเดียวหกปีมิหวนคืนหอ คิดถึงพี่สอง คิดจนใจข้าแทบขาด มือยันคันฉ่องลายดอกสาลี่น้ำตารินไหล…"