บทที่ 224 หวนคืนสู่บ้านเกิด

ก่อนจะวางสายในที่สุด หางอวี่โจ้วก็ถามผมขึ้นมาอีกว่า ถ้าผมกลับตงเป่ย แล้วลูกสาวเขาจะทำอย่างไร

ผมบอกว่าเธอทำได้แค่ตามผมไปด้วย เพราะตอนนี้เธอนับเป็นพลทหารอู่ฉางที่ผมรับมาแล้ว หรือพูดอีกอย่างก็คือวิญญาณผี จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ข้างกายเขาต่อไป

หางอวี่โจ้วถอนหายใจ แล้วพูดประโยคเด็ดใส่ผม

"เอาเถอะ ถึงอย่างไรลูกสาวโตขึ้นก็ต้องแต่งงานออกเรือนอยู่ดี ผมก็คิดเสียว่า… เธอได้ลูกเขยชาวตงเป่ย แล้วตามเขาไปอยู่ที่เฮยหลงเจียงก็แล้วกัน"

ผมถึงกับพูดไม่ออก พลางนึกในใจว่า ใครเป็นลูกเขยคุณกัน อย่าว่าแต่ลูกสาวคุณกลายเป็นผีเด็กไปแล้วเลย ต่อให้เธอยังมีชีวิตอยู่ ผมก็ใช่ว่าจะแลเธอเสียหน่อย…