บทที่ 223 จบไปเปลาะหนึ่ง

วิมุตติธรรมธาตุหรือ?

ผมแหงนหน้าขึ้นมอง ด้านบนมีเพียงหลอดไฟดวงหนึ่งส่องสว่างเจิดจ้า นอกหน้าต่างคือท้องฟ้าสีครามที่มีเมฆขาวลอยประดับอยู่ประปราย

ผมมองเห็นได้เพียงเท่านี้ หากสูงขึ้นไปกว่านั้นก็มองไม่เห็นแล้ว

เฉิงกุยอีเองก็เงยหน้ามองออกไปข้างนอก พลางพึมพำว่า "หรือว่า…จะมีอีกโลกหนึ่งอยู่จริง โลกที่เรามองไม่เห็น?"

ภรรยาเหล่าอวี๋หัวเราะออกมา พอยิ้ม แก้มก็ปรากฏลักยิ้มสองข้าง ดูน่ามองทีเดียว

แต่เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เงยหน้าทอดสายตามองดูผืนฟ้า

ดวงตาของเธอลึกล้ำยิ่งนัก จากแววตาคู่นั้น ผมคล้ายกับมองเห็นตำหนักหยกวิมานแก้วและเงาจันทร์ที่ไหวระริก

ผมคิดในใจ บางทีนั่นอาจเป็นเงาสะท้อนจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากระมัง

หลังกินข้าวเสร็จ ผมก็ทยอยขับรถไปส่งพวกเขาทีละคน