บทที่ 205 ผมยังไม่ตายจริงๆ เสียด้วย

เสียงเบรกดังสนั่นกึกก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน บาดลึกจนแก้วหูผมแทบแตก

หลังเสียงเบรกสั้นๆ ผ่านไป ก็ตามมาด้วยเสียงชนกระแทกอย่างรุนแรง

เมื่อสิ้นเสียงดังสนั่น ทุกสิ่งรอบตัวก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

หัวผมอื้ออึงไปหมด หัวใจยังคงเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

ผมคิดในใจ… ตัวเองคงยังไม่ตายใช่ไหม

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ รอบข้างมืดสลัว ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆครึ้ม

พอมองเห็นแสงจันทร์รำไรที่ถูกเมฆบดบังอยู่บ้าง

เอ๊ะ ผมยังไม่ตายจริงๆ ด้วย!

พอมองดูอีกที รถบรรทุกคันนั้นพุ่งเฉียดข้างตัวผมไปชนเข้ากับต้นไม้ริมถนน

ต้นไม้ต้นนั้นถูกชนจนหักโค่น หน้ารถยุบเข้าไป มีควันลอยโขมง