บทที่ 203 เคราะห์แค้นของเซียนงู

เรื่องเจ็บป่วยแบบนี้ ต่อให้มีวิชาแก่กล้าแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ผมนอนซมอยู่บ้านสามวัน กินได้แค่ข้าวต้มประทังชีวิตไปวันๆ แต่กินอะไรเข้าไปก็อ้วกออกมาหมด สุดท้ายหิวจนไม่มีแรงแม้แต่จะเดินลงบันได

จวงอวี่เว่ยเองก็ร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย

ผมคิดว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ต้องเรียกรถพยาบาล ไม่อย่างนั้นเกิดตายคาบ้านขึ้นมาคงไม่มีใครรู้ อากาศช่วงนี้เริ่มร้อนขึ้นมาแล้วด้วย ขืนเน่าอืดส่งกลิ่นขึ้นมาคงซวยแน่

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้นั่งรถพยาบาล พอไปถึงโรงพยาบาลก็ตรวจสารพัด ผลสรุปออกมาบอกว่าผมไม่ได้เป็นโรคอะไรเลย

ผมโมโหมาก ป่วยเจียนตายขนาดนี้ จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง?