บทที่ 202 ด่านความเป็นตาย

ด้วยเหตุนี้ หางหยวนหยวนจึงมีที่พักพิง และมุดเข้าไปเล่นข้างในอย่างเบิกบานใจ

ในที่สุดผมก็ยกภูเขาออกจากอกได้เสียที หางอวี่โจ้วเองก็ดีใจมาก ทว่าพอมองดูโถอัฐิที่แตกละเอียดก็เอ่ยถามผมว่าแล้วจะเอายังไงต่อ

ผมถอนหายใจ บอกให้เขาเอาโถอัฐินี้ไปฝังเสีย อย่างน้อยก็ให้ลูกสาวได้มีหลุมศพเป็นหลักแหล่ง

มาถึงตรงนี้ เรื่องราวทั้งหมดก็นับว่าคลี่คลายลงได้ด้วยดี

พอมีพลทหารอู่ฉางทั้งสิบแปดนายคอยคุ้มกัน ในใจผมก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเป็นกอง

ทว่าสองสามวันหลังจากนั้น ตอนผมไปกินข้าวที่บ้านเหล่าอวี๋ พอเปรยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เหล่าอวี๋ก็ถามผมว่า "ลุงหม่าของนายให้พลทหารอู่ฉางมาตั้งสิบแปดนาย กว่าจะเอาชนะเซียนจิ้งจอกพันปีได้เนี่ยนะ"