บทที่ 166 แต่ละด่านยากจะผ่านพ้น

ดังนั้นสภาพในตอนนี้ก็คือ บริษัทขาดหัวเรือใหญ่ ฝ่ายการเงินไม่มีเงินเลยแม้แต่แดงเดียว กระทั่งคนที่มีอำนาจเซ็นชื่อยังหาไม่ได้สักคน

อย่าว่าแต่เรื่องหาเงินมาจ่ายค่าเช่าห้องให้ผมเลย บริษัทจะเปิดต่อไปได้รอดไหมยังเป็นปัญหา

แถมฝ่ายการเงินยังเปิดใบเสร็จไม่ได้ ยอดเงินตามห้างสรรพสินค้าต่างๆ ทั่วสารทิศก็เคลียร์ไม่ลง ทุกอย่างหยุดชะงักไปหมด

ผมถามคนในบริษัทว่าจะเอายังไงกันต่อ หรือจะปล่อยให้ผมนอนข้างถนนหลังจากนี้

อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า ไม่แน่ตัวเองก็อาจจะต้องไปนอนข้างถนนเหมือนกัน ให้ผมหาทางรอดเอาเองก็แล้วกัน…

ผมแทบอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจะให้ไหล

พอกดวางสาย ผมอัดบุหรี่ไปครึ่งซอง ในที่สุดสายตาก็เหลือบไปมองตรงมุมห้อง