บทที่ 165 เคราะห์ร้ายมาเยือน

พอกลับมาถึงหนานจิง ผมนึกว่าพวกจิ้งจอกถูซานที่ตามมาด้วยคงจะกลับไปแล้ว เพราะวันนั้นจิ้งจอกเฒ่าเคยบอกไว้ว่า รอจนผมกลับไป พวกเขาก็จะจากไป

ทว่าพวกเขากลับยังคงตามผมอยู่ตลอด โดยเฉพาะลูกจิ้งจอกไม่กี่ตัวนั้น เห็นอะไรก็ตื่นตาตื่นใจไปหมด ช่างเหมือนกับเด็กเล็กๆ จริงๆ ที่ไม่ประสีประสาอะไรเลย เจออะไรก็ถามไปเสียทุกเรื่อง

ถึงตอนนี้ผมถึงได้เข้าใจ คำว่า "กลับไป" ที่ชายชราผู้นั้นเอ่ยถึง น่าจะหมายถึงตอนที่ผมกลับบ้านเกิด ไม่ใช่ตอนนี้

นั่นหมายความว่า ตลอดช่วงเวลาที่ผมอยู่ในหนานจิง พวกเขาจะคอยอยู่ข้างกายผมตลอด

แต่ชายชราก็บอกกับผมไว้เช่นกันว่า พวกเขาจะไม่ช่วยผมทำเรื่องใดๆ ทั้งสิ้น พวกเราคบหากันในฐานะมิตรสหายเท่านั้น เส้นทางการบำเพ็ญของผม มีแต่ต้องเดินไปด้วยตัวเอง