บทที่ 167 ดวงซวยเข้าสิง

ผมเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับผีมารตัวนั้น มันเองก็รู้ว่าผมกำลังจ้องอยู่จึงรีบหันขวับหนีพร้อมกับแสยะยิ้มให้ผม

แววตาคู่นั้นราวกับจะบอกว่า "ข้าจะคอยดูว่าแกจะทนไปได้สักกี่น้ำ!"

อันที่จริงตอนนี้มันทำอะไรผมไม่ได้ เพราะถึงผมจะถังแตกจนแทบไม่มีกิน แต่จิตของผมยังแน่วแน่ไม่หวั่นไหว ผีมารจึงไม่อาจเข้าใกล้ตัวผมได้

ผมจึงชูนิ้วกลางให้มันเป็นการเหยียดหยาม แล้วหันหลังเดินออกมา

ผีมารมองตามหลังผมมาแต่ไม่ได้ตามออกมา มันหันกลับไปดูหนังโป๊ต่ออย่างจดจ่อ…

พอกลับมาถึงโรงแรมเล็ก ผมก็นึกกลัวขึ้นมา หากเมื่อครู่นี้ผมเผลอวูบไปขโมยโทรศัพท์คนอื่นเข้าจริงๆ เจ้าผีมารนั่นต้องฉวยโอกาสเล่นงานผมแน่

โชคดีที่ช่วงเวลาคับขันผมยังตั้งสติได้ ไม่อย่างนั้นคงนึกไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น