บทที่ 164 เผ่าจิ้งจอกเขาถูซาน

เวลานี้สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย สายลมเย็นพัดผ่านผิวหน้า บรรยากาศรอบกายเงียบสงบอย่างยิ่ง

ตัวผมราวกับหลอมรวมเข้ากับฟ้าดิน ก้าวเข้าสู่สภาวะลืมตัวตนอย่างแท้จริง

ในห้วงความคิด ชั่วพริบตานั้นเหมือนโลดแล่นข้ามผืนฟ้ามหาสมุทร มีผู้คนและเรื่องราวมากมายแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพยนตร์

น่าเสียดายที่ผมยังตกอยู่ในภวังค์สะลึมสะลือ จึงจำอะไรไม่ได้เลย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ผมถึงค่อยๆ ได้สติกลับมา

เมื่อลืมตาขึ้น ทุกสิ่งรอบตัวยังคงเหมือนเดิม เหมียวเหมียวยืนรออยู่อย่างเงียบๆ พลางส่งยิ้มมองผม

ผมรีบเช็ดตาแล้วยิ้มพลางพูดว่า "แปลกจัง จู่ๆ ก็ง่วงขึ้นมา อยากนอนหลับตรงนี้สักตื่นจริงๆ"

เธอยิ้มแล้วตอบว่า "ไม่เป็นไรหรอก อยากนอนก็นอนเถอะ เดี๋ยวฉันรอ"

เฮ้อ ช่างเป็นผู้หญิงที่ใส่ใจคนอื่นเหลือเกิน