บทที่ 154 มองอะไรวะ

พอกลับถึงบ้าน ลุงหม่าก็สวดผมยกใหญ่ บอกว่าผมมันแย่ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน โอกาสมาเสิร์ฟถึงที่ยังคว้าไว้ไม่ได้ วันหน้าพอไปหนานจิง ถ้าเธอเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่น หรือโดนใครตัดหน้าไปก่อน คอยดูเถอะว่าจะเสียใจไหม

ผมเองก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่พอนึกย้อนดูแล้ว คิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

บางครั้ง สิ่งที่ได้มาง่ายเกินไป เราก็อาจไม่เห็นคุณค่า

บางที ความรู้สึกที่ไร้ตัณหาความใคร่เจือปนแบบนี้แหละ ถึงจะตราตรึงในใจให้ถวิลหาและจดจำไปได้ชั่วชีวิต

ผมโทรหาคุณโจวคนนั้น จากนั้นก็เดินทางไปพบเขาที่สำนักงานในฮาร์บิน ไม่นานเรื่องการเดินทางไปหนานจิงของผมก็ตกลงกันเรียบร้อย

ไม่กี่วันต่อมา วันออกเดินทางก็มาถึง

ผมตื่นแต่เช้าตรู่ จัดเตรียมเครื่องเซ่นไหว้ชุดหนึ่งให้เหล่าองค์เทพ

ถึงแม้พวกท่านจะไม่มารับเครื่องเซ่นแล้ว แต่ผมก็ยังต้องแสดงความตั้งใจให้เต็มที่