บทที่ 153 เลวยิ่งกว่าเดรัจฉาน

ความจริงแล้วผมสับสนอยู่ไม่น้อย เพราะลึกๆ ในใจยังมีความคิดหนึ่งวนเวียนอยู่เสมอ นั่นคือรอให้ตัวเองประสบความสำเร็จ มีหน้ามีตาก่อนค่อยกลับไป เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีคืนให้คุณป้า

นี่เป็นความตั้งใจแรกเริ่มตอนที่ผมหนีออกจากบ้านมาในวันนั้น

ทว่าจนถึงตอนนี้ ความปรารถนานั้นก็ยังไม่เป็นจริง

ลุงหม่าพูดกับผมว่า "แกลองคิดดูสิ ป้าแกอยากเห็นแกกลับไปอย่างปลอดภัยแข็งแรง หรืออยากเห็นแกขับรถหรูกลับไปกันแน่? อย่าลืมนะว่าป้าแกอาจจะรอไม่ถึงวันนั้นแล้วก็ได้"

นั่นสิ เมื่อเทียบกับสิ่งที่เรียกว่าความสำเร็จแล้ว คนในครอบครัวไม่ว่าเมื่อไหร่ก็หวังแค่ให้เราปลอดภัยแข็งแรง ต่อให้ไม่มีเงิน ขอแค่ตัวเราได้กลับไป นั่นก็คือความสุขของทุกคนในบ้านแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงก้าวขึ้นรถไฟมุ่งหน้ากลับบ้าน