บทที่ 155 หนานจิง

ในตงเป่ย การจะตอบประโยคนี้ยังไงไม่ให้โดนซ้อม ถือเป็นปัญหาเชิงเทคนิคอย่างแท้จริง

ถ้ามันกล้าตอบว่า "มองแล้วจะทำไม" หรือ "ก็มองมึงนั่นแหละ" ประโยคถัดไปของผมคงเป็น "มา มึงเดินมาคุยกันตรงนี้มา"

เจ้าหมอนี่เห็นได้ชัดว่าไม่รู้คำตอบมาตรฐาน แต่ก็พอจะรู้ว่าประโยคที่ฟังดูเรียบๆ นี้แฝงจิตสังหารเอาไว้

มันกระพริบตาปริบๆ มองผม ไม่กล้าอ้าปากอีก

ผมยัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่มือมันแล้วสั่ง "เอาไปทิ้งซะ แล้วก็นั่งอยู่ข้างหลังนั่นแหละ อย่าเสือกเดินมาอีก ถ้ากูเห็นมึงมาพล่ามตรงนี้อีกรอบ จะหักขามึงซะ"

ไม่รู้ว่าโดนคำพูดผมกดไว้ หรือโดนสายตาผมขู่จนฝ่อ เจ้าหมอนั่นรับถ้วยบะหมี่ไปตามสัญชาตญาณ แล้ววิ่งหางจุกตูดหนีไป