บทที่ 152 จุดเปลี่ยนแห่งโชคชะตา

จากนั้นผมก็รออยู่เจ็ดวัน

เจ็ดวันนี้เป็นช่วงเวลาที่สงบเงียบที่สุด และทรมานใจที่สุดในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา

เพราะกลัวว่าผมจะคิดสั้นหรือทำใจรับไม่ได้ เหออวี่เฉินจึงโทรหาผมแทบทุกวัน

อาจารย์คนนี้ ผมกราบไหว้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ

หลังจากโทรมาสามวันติด เธอก็ไม่โทรมาอีก คงเพราะไม่อยากสะกิดแผลใจผม และอยากให้เวลาผมได้อยู่กับตัวเองเพื่อค่อยๆ ลืมมันไป

ลุงหม่าพูดถูก นี่คือชีวิตที่ผมเคยใฝ่ฝันมาตลอดแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงสงบใจลงไม่ได้เลย มักจะเหม่อมองชื่อบนผังเซียนคนเดียว แล้วจินตนาการว่าพวกเขายังคงอยู่